Bananencakejes

 Ik merk dat ik sinds ik weer ben begonnen ben met rouwgroep, ik steeds meer herinneringen terugkrijg van vroeger. Bijna alsof ik een slot had gedaan op alles, omdat denken aan ook maar iets wat met mama te maken had te pijnlijk was. Maar het slot is eraf en het komt allemaal terug. 

Zo is een van die herinneringen de bananencake van mama. Ik weet nog dat ik vroeger altijd van die bananencakejes of chocolade cakejes (ronde gevalletjes uit zo'n muffin bakvorm, maar dan wel even dik als een plak cake) mee kreeg naar school. Of dat mama en ik ze samen gingen bakken in het weekend. En nu heb ik er zoveel zin in. Had laatst zo'n muffin bakvorm gekocht en ik was helemaal geïnspireerd om zelf de cakejes te gaan bakken, maar ik loop tegen een klein probleempje aan; ik weet mama's recept helemaal niet meer. Ik weet dat ie ergens in een van haar notitie boekjes staat (als ik me goed kan herinneren), maar die liggen allemaal in het hok bij mijn broer en ik heb even geen tijd om ze allemaal door te gaan spitten. Dus dat wordt weer zelf gaan experimenteren. Vandaag is poging één.

Voor nu heb ik als ingrediënten:

• 3 banaantjes (heel rijp)
• zelfrijzend bakmeel
• veel boter 
• suiker 
• beetje honing (kan me herinneren dat mama dat er altijd in deed)

Het verbaast volgens mij ook niemand dat deze hele ingeving komt nadat ik eerst weer veel te lang in m'n bed heb gelegen en eigenlijk nu zou moeten beginnen aan een deadline voor studie. Maar ik heb geen ontbijt in huis en dat is het enige excuus wat ik nu ga geven. 

***

Ze zijn heel goed gelukt hoor! Hadden misschien iets minder lang in de oven gehoeven, maar verder ben ik zeer tevreden. En mijn huisgenootjes hebben ze ook goedgekeurd ;)
Nu ga ik ze lekker bewaren als ontbijtjes dit weekend en neem ik er een paar mee als ik morgen koffietje ga drinken met mijn broer. Al met al zou ik zeggen een geslaagd middagje studie ontwijkend gedrag.